தீராத தாகம் பகுதி 5: மரணப் பள்ளத்தாக்கின் மர்மமும், மீண்டெழுந்த வீரனும்

மர்ம வீரனின் வருகையும் தப்பித்தலும்

அந்தப்புரத்தின் அந்த இருண்ட சுரங்கப்பாதையில் மரணத்தின் நிழல் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. யுகாந்தனின் வாள் தன் சொந்தத் தங்கை அமிழ்தினியின் நெஞ்சைத் தொடப்போகும் அந்த ஒரு வினாடியில், எங்கிருந்தோ வந்த அந்த ஒரு கருப்பு அம்பு விதியை மாற்றியிருந்தது. யுகாந்தன் தன் கண்களில் தெளிக்கப்பட்ட அந்தப் பச்சை நிறத் திரவத்தால் மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நிலைதடுமாறி நின்றான்.

அவன் முன்னால் நின்றிருந்த அந்த முகமூடி வீரன், ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்கவில்லை. "இளவரசே, எழுங்கள்! மாயனின் மந்திரம் மீண்டும் உங்களைச் சூழும் முன் இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும்!" என்று கர்ஜித்தான். அந்தக் குரல்... அது யுகாந்தனுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒரு குரலாக இருந்தது. ஆனால் அதை யோசிக்கும் நிலையில் அவன் இல்லை.

மேலே இருந்து கார்முகியின் ஆவேசமான குரல் கேட்டது. "காலா! என்ன பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? அந்த மர்ம வீரனையும் சேர்த்துச் சிறைப்பிடி! யாரும் இங்கிருந்து உயிருடன் செல்லக்கூடாது!"

தளபதி காலன் தனது ராட்சத வாளைச் சுழற்றிக்கொண்டு முன்னேறினான். அவனுக்குப் பின்னால் நூற்றுக்கணக்கான கருநீல ஒற்றர்கள் அந்தச் சிறிய சுரங்கத்திற்குள் நுழைய முயன்றனர்.

"அமிழ்தினி, என் கையைப் பிடி!" என்று கத்தினான் யுகாந்தன். அந்த மர்ம வீரன் தனது வில்லை மடக்கி முதுகில் மாட்டிக்கொண்டு, ஒரு சிறிய கரும்புகைக் குண்டை நிலத்தில் எறிந்தான். கும்மிருட்டான புகைக்குள் யுகாந்தனும், அமிழ்தினியும் அந்த வீரனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினர். சுரங்கத்தின் ஒரு ரகசியச் சுவரை அந்த வீரன் தள்ள, அது ஒரு புதிய பாதையைத் திறந்தது. அது அந்தப்புரத்தின் கழிவுநீர் வெளியேறும் பாதையாக இருந்தாலும், உயிர் பிழைக்க அதுவே வழியாக இருந்தது.

யார் அந்த மர்ம வீரன்?

நகரின் எல்லையில் இருந்த ஒரு பாழடைந்த சிவன் ஆலயத்தின் அடியில் அவர்கள் தஞ்சம் புகுந்தனர். அங்கே நிலா ஏற்கனவே இவர்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். யுகாந்தன் இன்னும் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது தோளில் காலன் ஏற்படுத்திய காயம் எரிச்சலைத் தந்தது.

"யார் நீ? எங்களுக்கு ஏன் உதவினாய்?" என்று அந்த மர்ம வீரனைப் பார்த்துக் கேட்டான் யுகாந்தன்.

அந்த வீரன் மெல்லத் தனது முகமூடியைக் கழற்றினான். யுகாந்தனும் அமிழ்தினியும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர். "ஆசானே! சதுரங்கரே! நீங்களா?" என்று அலறினாள் அமிழ்தினி.

ஆம், அங்கே நின்றது அவர்களது குரு சதுரங்கர் தான். ஆனால் அவரது முகம் சிதைக்கப்பட்டிருந்தது. "யுகாந்தா, கார்முகி என்னைத் தூக்கிலிடத் திட்டமிட்டது உண்மைதான். ஆனால் முத்து வேடர்களின் உதவியால் நான் சிறையிலிருந்து தப்பினேன். கார்முகி உன்னை மாயையினால் வீழ்த்தத் திட்டமிட்டிருப்பதை அறிந்து, உன்னைக் காக்க ஓடி வந்தேன்," என்றார் சதுரங்கர் தழுதழுத்த குரலில்.

"ஆனால் ஆசானே, கார்முகி என் அம்மா 'மரணப் பள்ளத்தாக்கில்' இருப்பதாகச் சொன்னாளே? அது உண்மையா?" என்று கேட்டான் யுகாந்தன்.

சதுரங்கரின் முகம் கவலையில் ஆழ்ந்தது. "அகஸ்த்ரியாவின் எல்லைக்கு அப்பால் இருக்கும் 'மரணப் பள்ளத்தாக்கு' (The Valley of Death) என்பது ஒரு சாதாரண இடம் அல்ல யுகாந்தா. அது ஒரு இயற்கை எரிமலைக் குழம்புகளும், விஷப் புகையும் நிறைந்த பகுதி. அங்கே யாரும் உயிருடன் திரும்ப முடியாது. கார்முகி உன்னை அங்கே வரவழைக்கத் தான் உன் தாயைப் பற்றி அங்கே பொய் சொன்னாளா அல்லது நிஜமாகவே உன் தாய் அங்கே இருக்கிறாரா என்பது அந்த மாய மந்திரவாதி மாயனுக்குத் தான் தெரியும்."

மரணப் பள்ளத்தாக்கை நோக்கிய பயணம்

யுகாந்தன் முடிவெடுத்தான். "அவள் சொன்னது பொய்யாகவே இருந்தாலும், என் தாய் அங்கே இருக்க ஒரு சதவீதம் வாய்ப்பு இருந்தாலும் நான் செல்வேன். என் தாகம் அரியணைக்காக அல்ல, என் குடும்பத்திற்காக!"

நிலா குறுக்கிட்டாள். "யுகாந்தா, அந்தப் பள்ளத்தாக்குக்குச் செல்வது தற்கொலைக்குச் சமம். அங்கே 'நிழல் மனிதர்கள்' எனும் ஒரு கூட்டத்தினர் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் கார்முகியின் அடிமைகள். மேலும், அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் வாயிலில் ஒரு பிரம்மாண்டமான நச்சுப் பாம்பு காவல் காப்பதாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்."

"எது வந்தாலும் நான் சந்திப்பேன். நிலா, நீ அமிழ்தினியையும் ஆசானையும் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அழைத்துச் செல். நான் மட்டும் தனியாகச் செல்கிறேன்," என்றான் யுகாந்தன்.

"இல்லை அண்ணா! உங்களை நான் தனியாக விடமாட்டேன்!" என்று அமிழ்தினி பிடிவாதம் பிடித்தாள். இறுதியில், நிலாவும் யுகாந்தனும் மட்டும் செல்ல முடிவு செய்தனர். சதுரங்கர் அமிழ்தினியை முத்து வேடர்களின் ரகசியப் பாசறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

பள்ளத்தாக்கின் வாயிலும் நச்சுப் பாம்பும்

இரண்டு நாட்கள் பயணத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் அகஸ்த்ரியாவின் எல்லையை அடைந்தனர். அங்கே நிலம் கருப்பு நிறமாக மாறியிருந்தது. காற்றில் கந்தகத்தின் மணம் வீசியது. தூரத்தில் எரிமலைகள் கக்கிக் கொண்டிருக்கும் புகை வானத்தையே மறைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதுதான் மரணப் பள்ளத்தாக்கின் நுழைவாயில்.

வாயிலில் இரண்டு பிரம்மாண்டமான பாறைகள் இருந்தன. அந்தப் பாறைகளுக்கு இடையே ஒரு குறுகிய பாதை சென்றது. அவர்கள் அங்கே நுழைந்தபோது, நிலம் அதிரத் தொடங்கியது. பாறைகளின் இடுக்கிலிருந்து ஒரு ராட்சதத் தலை வெளிப்பட்டது.

அது ஒரு சாதாரணப் பாம்பு அல்ல. அதற்கு ஐந்து தலைகள் இருந்தன. அதன் ஒவ்வொரு தலையும் ஒரு விதமான விஷத்தைக் கக்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் கண்கள் எரியும் நிலக்கரியைப் போல இருந்தன.

"யுகாந்தா! ஜாக்கிரதை! இது 'ஐந்தலை நாகம்'. இதன் விஷம் பட்டால் அடுத்த நொடியே உடல் சாம்பலாகிவிடும்!" என்று எச்சரித்தாள் நிலா.

யுகாந்தன் தனது 'உயிர்வாளை' உருவினான். பவளத் தீவில் அந்த வாள் பெற்ற சக்தி இப்போது அவனது கைகளில் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. அவன் வாளைச் சுழற்ற, அதிலிருந்து கிளம்பிய வெப்பம் அந்த நாகத்தின் விஷப் புகையைத் தடுத்தது.

யுகாந்தன் நாகத்தின் மீது பாய்ந்தான். நாகம் தனது ஐந்து தலைகளாலும் ஒரே நேரத்தில் அவனைத் தாக்க முயன்றது. யுகாந்தன் காற்றில் பறந்து ஒரு தலையைத் துண்டித்தான். ஆனால் ஆச்சரியமாக, துண்டிக்கப்பட்ட இடத்தில் புதிய தலை மீண்டும் முளைத்தது!

"இது மாய மந்திரத்தால் உருவான நாகம் யுகாந்தா! அதன் உடலை வெட்டிப் பயனில்லை, அதன் இதயத்தைத் தாக்க வேண்டும்!" என்று கத்தினாள் நிலா.

நாகத்தின் இதயம் அதன் நெஞ்சின் ஒரு சிறு ஒளிரும் பகுதியில் இருந்தது. யுகாந்தன் தனது வாளை ஒரு ஈட்டியைப் போல எறிந்தான். அந்த வாள் நேராக நாகத்தின் இதயத்தைத் துளைத்தது. நாகம் ஒரு பெரும் அலறலுடன் நிலத்தில் சரிந்து சாம்பலாக மாறியது.

கார்முகியின் புதிய அதிரடி: அமிழ்தினிக்கு ஆபத்து?

அதே நேரம், நிமிர்வாயில் கோட்டையில் கார்முகி வெறி கொண்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். "யுகாந்தன் மரணப் பள்ளத்தாக்கிற்குச் சென்றுவிட்டான். மாயா, இப்போது நமது அடுத்த கட்டத் திட்டத்தைத் தொடங்கு. அந்தச் சதுரங்கனும் அமிழ்தினியும் எங்கே ஒளிந்திருக்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவர்களை இப்போதே கொண்டு வா!"

மாயன் தனது மந்திரக் கோலை அசைத்தான். "அரசி, முத்து வேடர்களின் பாசறை எனக்குத் தெரியும். என் மந்திர ஒற்றர்கள் அவர்களைச் சூழ்ந்துவிட்டார்கள். இன்னும் சில நாழிகைகளில் அவர்கள் உங்கள் காலடியில் இருப்பார்கள்," என்றான்.

கார்முகி தனது அரியணையில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். "யுகாந்தா, நீ உன் தாயைக் காப்பாற்றப் போய் உன் தங்கையையும் குருவையும் இழக்கப் போகிறாய். இந்தத் தாகம் உன்னைத் தின்னும்!"

பள்ளத்தாக்கின் உள்ளே: ஒரு அதிர்ச்சியான காட்சி

யுகாந்தனும் நிலாவும் பள்ளத்தாக்கின் ஆழத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே ஒரு சிறிய குகை இருந்தது. குகைக்குள் நுழையும்போது, அங்கே ஒரு பெண் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர். அவளது முகம் சுவர்ணகௌரியைப் போலவே இருந்தது.

யுகாந்தன் ஓடிச் சென்று அவளைக் கட்டியணைத்தான். "அம்மா! நான்தான் வந்திருக்கிறேன்!"

ஆனால் அந்தப் பெண் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, அவளது கண்கள் ரத்தச் சிவப்பாக இருந்தன. அவள் ஒரு விசித்திரமான சிரிப்பைச் சிரித்தாள். "யுகாந்தா... நான் உன் தாய் அல்ல! நான் உன் மரணம்!"

அவள் கார்முகியின் உருமாறும் திறமை கொண்ட ஒரு மாயப் பிசாசு! அவள் யுகாந்தனின் மார்பில் ஒரு நஞ்சு தடவிய கத்தியைப் பாய்ச்சினாள். யுகாந்தன் தன் உயிர்வாளை நெஞ்சில் தாங்கியபடி நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான்.

நிலா அலறினாள். ஆனால் அவளைச் சுற்றி நூற்றுக்கணக்கான 'நிழல் மனிதர்கள்' தோன்றி அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். யுகாந்தன் மயக்கமடைந்தான். அவன் கண்ட கடைசித் தோற்றம், அந்தக் குகையின் இருட்டில் இருந்து மெல்ல நடந்து வரும் கார்முகியின் உருவம்!

யுகாந்தன் நிஜமாகவே இறந்துவிட்டானா? அல்லது அந்த நஞ்சு அவனது 'உயிர்வாள்' சக்தியால் முறியடிக்கப்படுமா? அமிழ்தினியும் சதுரங்கரும் மாயனிடம் பிடிபடுவார்களா? கார்முகி ஏன் நேரடியாகப் பள்ளத்தாக்கிற்கு வந்தாள்? யுகாந்தனின் உண்மையான தாய் எங்கே?

தொடரும்....